کم کم غروب ماه دیده میشود
صد حیف از این بساط که چیده میشود
در این بهار رحمت و غفران و مغفرت
خوشبخت کسی که بخشیده میشود

فاطمه زهرا (س) از پدر بزرگوارش پرسيد: پدر جان ، يا رسول الله! زنان و مرداني كه نسبت به نماز بي اعتنا هستند و نماز را سبك مي شمارند ، چه عواقبي را در پيش دارند؟
رسول خدا(ص) فرمود: اي فاطمه جان! هر كسي از مردان و زنان نمازش را سبك بشمارد ، خداوند او را به پانزده بلا مبتلا مي سازد: شش مورد در دنيا: سه مورد در وقت مرگ، و سه مورد آنها در قبر و سه مورد در قيامت زماني كه از قبر خارج شود
الف)اما آن شش بلايي كه در دنيا دامنگيرش مي شود 1- خداوند بركت را از عمرش مي برد.
2- خداوند بركت را از رزقش مي برد.
3- خداومد عزّوجل سيماي صالحين را از چهره اش محو مي كند.
4- هر عملي كه انجام مي دهدپاداش داده نمي شود.
5- دعايش به آسمان نمي رود.
6- بهره اي از صالحين براي او نيست.
ب)اما آن سه بلايي كه هنگام مرگ گرفتارش خواهد شد
1- ذليل از دنيا مي رود.
2- هنگام مرگ در حال گرسنگي خواهد بود.
3- تشنه از دنيا خواهد رفت ، اگر چه آب نهرهاي دنيا را به او بدهند.
ج)اما آن سه بلايي كه در قبر دامنگيرش مي شود
1- خداوند ملكي در قبر براي او مي گمارد تا او را زجر دهد.
2- قبرش براي او تنگ خواهد شد.
3- گرفتار ظلمت و تاريكي قبر خواهد شد.
د)اما آن سه برلايي كه در روز قيامت گرفتارش خواهد شد
1- خداوند ملكي را موكل مي سازد تا او را با صورت بر زمين بكشد، در حالي كه خلايق تماشا مي كنند.
2- محاسبه ي اعمالش به سختي انجام مي شود.
3- خدا به نظر لطف به او نمي نگرد و براي اوست عذاب هميشگي.

ای عــزیزِ دل زهــرا مـــهدی                         بــنده مـــاییم و تو مولا مهدی
یـــوسفا   آمـــدنت  دیـــر  شده                       به خدا عـاشق تــو پــیر شــده                                                
بـــر ســـر راه تـو مـن  منتظرم                       تــا بــیایی بــنشینی بـه بــــرم
آخــر از داغ بــه ســویم نظری                      تــا کــه از حــال دلم بی خبری
چــه  بـدی  از  من مسکین دیدی                      که دل از عاشق خـــود ببریدی
شــیعه  و الله  غــریـب  است بیا                        قلب عشّاق تــو بشــکست بیا
مهد یا   عرصه  به  مـا  تنگ شده                        دیده در راه تو خونرنگ شده
رشــتۀ   صــبر  زهــم   بگسسته                        گـــردِ غــم بر رخ ما بنشسته
طعنه  از  بس  که  شنیدیم  مردیم                       همچو گل از غم تو پـژمردیم
گـــاه  از  هــجر  تــو  باید نالید                       گـــاه از هــجر عزیزان شهید
یــــا  کـه  از  هجر  خمینی نالید                      حال ما بــین که به چه می نالید

اعتراف طبیب هندی به عظمت علمی امام صادق (ع)

روزي امام صادق (ع) در مجلس منصور دوانيقي(دومين خليفۀ مقتدر عباسي) حضور يافت. در آنجا دانشمندي هندي،كتابهاي طبّ را مي خواند و امام صادق(ع)گوش مي داد. پس از فراغ به امام صادق(ع) عرض كرد:«آيا از آنچه كه از علم طبّ در نزد من هست، مي خواهي به تو بياموزم؟»
امام صادق(ع) پاسخ داد:«نه،زيرا آنچه در نزد من از علم طبّ وجود دارد بهتر است از آنچه در نزد تو است.» او گفت:در نزد تو چيست؟

امام صادق (ع)فرمود:گرمي را با سردي،و سردي را با گرمي،و خشكي را با تري،و تري را با خشكي، با توكل بر خداوند،درمان مي كنم و سخن پيامبر اسلام(ص) را انجام مي دهم كه فرمود:«معده،خانه درد است و مراقبت و پرهيز در غذا خوردن،همان دوا است، و با بدن بر اساس عادتش رفتار مي نمايم.» دانشمند هندي گفت:«وَ هَلِ الطَّبٌّ اِلاّهذا»:«آيا علم طبّ،غير از اين است؟»
سپس امام صادق(ع) سؤالاتي طبّي و تشريحي از ائ كرد،او از پاسخ آن سؤالات مطرح شده درمانده شد. امام صادق(ع)فرمود:ولي من مي دانم.آنگاه به تمام پرسشهاي مطرح شده پاسخ داد. در پايان،دانشمند هندي كه تحت تأثير شديد بيانات طبّي امام، قرار گرفته بود،عرض كرد:اين علم را از كجا فرا گرفته اي؟
امام صادق فرمود: از پدرانم و آنها از رسول خدا(ص)، و رسول خدا (ص) از جبرئيل،و جبرئيل از ذات پاك خدا فرا گرفته ايم
دانشمند هندي،همان دم به حقّانيت اسلام پي برد و گواهي به يكتايي خدا و رسالت پيامبر اسلام(ص)داد،سپس به امام صادق(ع)عرض كرد:«اِنَّ اَعْلَمٌ اَهْلِ زمانِكَ»:همانا تو آگاهترين مردم زمانت هستي.»

حلول ماه مبارک رمضان بر همۀ شیعیان مبارک باد

درباره ماه رمضان

رمضان اسمى از اسماء الهى مى‏باشد و نبايست‏به تنهائى ذكر كرد مثلا بگوئيم، رمضان آمد يا رفت، بلكه بايد گفت ماه رمضان آمد، يعنى ماه را بايد به اسم اضافه نمود، در اين رابطه به سخنان حضرت امام محمد باقر (عليه السلام) گوش فرا مى‏دهيم.

رمضان از اسماء الله است

هشام بن سالم نقل روايت مى‏نمايد و مى‏گويد: ما هشت نفر از رجال در محضر حضرت ابى جعفر امام باقر (عليهما السلام) بوديم، پس سخن از رمضان به ميان آورديم. فقال عليه السلام: لا تقولوا هذا رمضان، و لا ذهب رمضان و لا جاء رمضان، فان رمضان اسم من اسماء الله عز و جل لا يجيى و لا يذهب و انما يجيى‏ء و يذهب الزائل و لكن قولوا شهر رمضان فالشهر المضاف الى الاسم و الاسم اسم الله و هو الشهر الذى انزل فيه القرآن، جعله الله تعالى مثلا و عيدا و كقوله تعالى فى عيسى بن مريم (عليهما السلام) و جعلناه مثلا لبنى اسرائيل.

امام عليه السلام فرمود: نگوئيد اين است رمضان، و نگوئيد رمضان رفت و يا آمد، زيرا رمضان نامى از اسماء الله است كه نمى‏رود و نمى‏آيد كه شى‏ء زائل و نابود شدنى مى‏رود و مى‏آيد، بلكه بگوئيد ماه رمضان، پس ماه را اضافه كنيد در تلفظ به اسم، كه اسم اسم الله مى‏باشد، و ماه رمضان ماهى است، كه قرآن در او نازل شده است، و خداوند آن را مثل و عيد قرار داده است همچنانكه پروردگار بزرگ عيسى بن مريم (سلام الله عليهما) را براى بنى اسرائيل مثل قرار داده است، و از حضرت على بن ابى طالب (عليه السلام) روايت‏شده كه حضرت فرمود: «لا تقولوا رمضان و لكن قولوا شهر رمضان فانكم لا تدرون ما رمضان‏» (2) شما به راستى نمى‏دانيد كه رمضان چيست (و چه فضائلى در او نهفته است),

. واژه رمضان و معناى اصطلاحى آن

رمضان از مصدر «رمض‏» به معناى شدت گرما، و تابش آفتاب بر رمل... معنا شده است، انتخاب چنين واژه‏اى براستى از دقت نظر و لطافت‏خاصى برخوردار است. چرا كه سخن از گداخته شدن است، و شايد به تعبيرى دگرگون شدن در زير آفتاب گرم و سوزان نفس و تحمل ضربات بى امانش،زيرا كه رمضان ماه تحمل شدائد و عطش مى‏باشد، عطشى ناشى از آفتاب سوزان يا گرماى شديد روزهاى طولانى تابستان

. و عطش ديگر حاصل از نفس سركشى كه پيوسته مى‏گدازد، و سوزشش براستى جبران ناپذير است. در مقايسه اين دو سوزش، دقيقا رابطه عكس برقرار است، بدين مفهوم كه نفس سركش با چشيدن آب تشنه‏تر مى گردد، وهرگز به يك جرعه بسنده نمى‏كند، و پيوسته آدمى را در تلاش خستگى ناپذير جهت ارضاى تمايلات خود وا مى‏دارد. و در همين رابطه است كه مولوى با لطافت هرچه تمامتر اين تشبيه والا را به كار مى‏گيرد و مى‏گويد: آب كم جو تشنگى آور به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست تا سقا هم ربهم آيد جواب تشنه باش الله اعلم بالصواب زين طلب بنده به كوى حق رسيد درد مريم را به خرما بن كشيد اما از سوى ديگر، عطش ناشى از آفتاب سوزان سيرى پذير است، و قانع كننده